Ο Φάρος της Μαρίας Ιατρίδη


Συνέχεια στο ταξιδιωτικό μας αφιέρωμα από την Μαρία Ιατρίδη κάτι διαφορετικό, ένα ποίημα.

Ο φάρος

Κοιμάσαι με ένα δίλημμα,

ξυπνάς με μια απόφαση.

Πολύ σκοτάδι ή πολύ φως;

Στον φάρο ταιριάζουν και τα δύο.

Στον αγαπημένο σου φάρο.

Πάντα είχες αγαπημένα.

Δε μισούσες ποτέ.

Μονάχα αγαπούσες.

Ενίοτε λάτρευες.

 Μα η λατρεία είναι για τους Θεούς.

Θεός και ο φάρος για σένα.

Όποια ώρα της ημέρας κι αν τον κοιτάξεις

σε ανεβάζει στους ουρανούς.

Στο φως του ήλιου βασιλιάς.

Στου φεγγαριού ο κλέφτης.

Ο κλέφτης της καρδιάς σου.

Αποφάσισες λοιπόν.

Προτίμησες σκοτάδι.

Βγήκες για βόλτα με τακούνια ψηλά

και ανέβηκες ως επάνω.

Τα κύματα έσκαγαν δυνατά.

Και ο άνεμος αγκάλιαζε το κορμί σου.

Η θέα άξιζε τα τόσα σκαλιά και το ταξίδι στα Χανιά.

Χάνεσαι όποτε πηγαίνεις.

Χάνεσαι στη θέα αυτού του φάρου.

Κι εύχεσαι να χαθείς για πάντα

σε αυτό το μαγεμένο μέρος.

Τα άλλα δε σε χωρούν.

Κοιμήθηκες εκεί επάνω.

Και δίλημμα δεν υπήρχε πια.

Ούτε πολύ σκοτάδι ούτε πολύ φως.

 Δε θέλεις τα άκρα.

Και οι 24 ώρες έχουν κάθε μια τη μαγεία τους.

Αποφάσισες να τις ζεις όλες.

Με όλα τα λεπτά τους,

με όλα τα δευτερόλεπτα.

Και ξέρεις πια ότι ο φάρος θα ναι εκεί

για σένα να φωτίζει τον δρόμο τον σωστό.

Το κάθε μονοπάτι σου..




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου