Λέττα Βασιλείου και η Πορταριά



Το Βουνό των Κενταύρων



Μια φορά είδα έναν Κένταυρο. Είχε μόλις τελειώσει μια δυνατή καταιγίδα που κράτησε ώρες. Καθόμουν στο μπαλκόνι που κοιτούσε τον απέναντι λόφο και η ομίχλη ήρθε και κάλυψε τα πάντα. Κοιτούσα λοιπόν το τίποτα χωρίς σκέψη. Μία από τις ελάχιστες στιγμές στη ζωή μου που η απουσία της σκέψης καλύπτει τα πάντα σαν ένα μεγάλο κενό μέσα στην ηρεμία της σιωπής. Η μόνη αίσθηση που είχα ήταν η μυρωδιά από το υγρό χώμα. Έτσι είναι τα καλοκαίρια στην Πορταριά. Κάποια στιγμή θα εμφανιστεί μία καταιγίδα για να σου υποσχεθεί το φθινόπωρο κι ας είναι ακόμα Ιούλιος ή Αύγουστος. Δεν έχει σημασία. Η υπόσχεση είναι πάντα εκεί.

Καθώς λοιπόν η ομίχλη διαλυόταν σιγά σιγά, ο Κένταυρος εμφανίστηκε μπροστά στα μάτια μου. Μισό ανθρώπινο σώμα από δυνατό άντρα και μισό από άλογο. Σηκώθηκε στα πίσω του πόδια απότομα και τα μακριά καστανά μαλλιά του -ίδιο χρώμα με την ουρά- ανέμισαν. Ύστερα η εικόνα του διαλύθηκε σιγά σιγά όπως και η ομίχλη της υπόσχεσης και η σκέψη μου επανήλθε. Αυτές οι εικόνες βλέπετε έρχονται μόνο με την φαντασία. Και ίσως η φαντασία δεν είναι καν σκέψη.

Στην Πορταριά του Πηλίου λοιπόν. Εκεί περνάω ένα μεγάλο μέρος του  καλοκαιριού μου κάθε χρόνο. Εκεί μέσα στα αιώνια πλατάνια και τα νερά από τις πηγές ζω τις στιγμές της μη σκέψης. Ύστερα θα γράψω, θα παίξω κιθάρα, θα ζωγραφίσω. Στην ρεματιά που λέγεται Μάνα κι είναι δίπλα στο σπίτι μου θα περπατήσω, θα σιγοτραγουδήσω έναν σκοπό, θα βγάλω φωτογραφίες. Μόνη μου. Πάντα μόνη μου. Αυτές οι στιγμές αποκτούν αξία μόνο στην μοναξιά. Όχι πως πάντα δεν θα υπάρχει μια παρέα να με ξελογιάσει. Να κατέβω μαζί της στην πλατεία να πιώ καφέ και να φάω ένα γλυκό του κουταλιού, να πιώ τσίπουρα και να γευτώ τους ωραιότερους μεζέδες που υπάρχουν στην Ελλάδα, ή να κάνω μια εκδρομή στα πίσω χωριά της Ζαγοράς, του Κισσού, της Τσαγκαράδας, ή να βουτήξω στις σμαραγδένιες παραλίες, των Άγιων Σαράντα, του Χορευτού, του Παπά «είναι» μου μαζί με τα τριζόνια που μου κρατούσαν συντροφιά στην απόλυτη ησυχία.


Εκεί ερωτεύτηκα. Παραπάνω από μία φορά. Βλέπετε ο έρωτας για μένα είναι και πάλι η απουσία της σκέψης. Ο παραλογισμός του να ενώνεσαι με το άπιαστο και το απλησίαστο. Άλλωστε όλα είναι μέσα στο μυαλό. Στην σκέψη, ή στη μη σκέψη. Φύση, φαντασία, ηρεμία, έρωτας. Σε κάθε περίπτωση ενδοσκόπηση.

Αν θέλετε λοιπόν να χάσετε και να βρείτε τον εαυτό σας, πρέπει να επισκεφτείτε έστω μία φορά το Πήλιο. Εγώ θα σας περιμένω στην Πορταριά να σας κεράσω γλυκό του κουταλιού και κρύο νερό από την πηγή. Κι ίσως μπορέσουμε να μιλήσουμε και για τους Κενταύρους. Για να δούμε. Θα είστε αρκετά τυχεροί να δείτε έναν από κοντά;



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου