Ένας αλλιώτικος γάμος από την Χρύσα Ζανεσή Αλεξάκη


       ΠΝΟΗ για έναν αλλιώτικο προορισμό!

Κρατούσα στα χέρια μου το προσκλητήριο. Ο ανιψιός παντρευόταν και εγώ αδυνατούσα να παραβρεθώ στο γάμο του, στην πανέμορφη Κρήτη! Ένοιωθα τη λύπη και τη νοσταλγία να με καταβάλουν. «Καλά να πάθεις αφού φοβάσαι τα ταξίδια» μάλωσα τον εαυτό μου. Αμέσως όμως μετάνιωσα, το μυαλό μου ταξιδέψε στο  ΑΓΓΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΥΡΙΟ οπότε ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ, άφησα στην άκρη τις φοβίες μου  και σήκωσα το τηλέφωνο.

«Δύο εισιτήρια για το Ηράκλειο Κρήτης, παρακαλώ».

«Μόνο μέσω Θεσσαλονίκης έχουμε».  Μου απάντησε ευγενικά η κοπέλα που άσκουσε το ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ στην αεροπορική εταιρία.

«Μα αυτό είναι ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ» αποκρίθηκα, αλλά μην έχοντας άλλη επιλογή έκλεισα τα εισιτήρια, θα με συνόδευε και ο γιος μου.

Αμέσως επικοινώνησα με τον ανιψιό μου λέγοντας του δήθεν  λυπημένα. «Μου είναι αδύνατον να έρθω Μανόλη…» σκεπτόμενη πως ΤΑ ΨΕΜΜΑΤΑ ΑΝΘΙΖΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ!

Σιγοτραγουδούσα την μαντινάδα «ΠΟΥΛΙ ΘΑ ΚΑΜΩ ΤΗ ΧΑΡΑ» καθώς ετοίμαζα την ΓΡΙΑ ΒΑΛΙΤΣΑ μου.  Η ΚΟΥΤΣΗ ΚΙΘΑΡΑ, μπλέχτηκε στα πόδια μου και με απόσπασε από ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΠΕΤΑΕΙ Ο ΝΟΥΣ.  Στην ΨΥΧΗ ΓΡΑΜΜΕΝΗ είναι η Κρήτη μου, η γενέτειρα μου! Εκεί που κατοικούν οι δικοί μου. Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΠΟΝΑΕΙ όταν είσαι κοντά σε αυτούς που αγαπάς. Έριξα μέσα στις αποσκευές μου μερικά  ποιητικά και ποιοτικά βιβλία, όχι για να τα διαβάσω, άλλα για να τα δωρίσω.  Βιβλία που αγαπώ όπως ΤΑΞΙΜΙΑ, ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΖΗΣΑ, Η ΑΝΕΙΔΩΤΗ ΠΟΛΗ και η ΜΑΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΡΙΑ ΔΑΣΚΑΛΑ, δώρο για την μικρή μου ανιψιά που είναι και δασκάλα! Πήρα στην τσάντα μου το βιβλίο, ΣΤΑ ΙΧΝΗ ΤΩΝ ΚΟΚΚΙΝΩΝ ΔΙΑΜΑΝΤΙΩΝ για να αποσπάσω το μυαλό μου από τυχόν φόβους και ξεκίνησα.

Στην αίθουσα αναμονής, ένα ζευγάρι τράβηξε το ενδιαφέρον μου. Καυγάδιζαν! Τους κοίταξα περίεργα και σκέφτηκα: «Τι κι αν έζησαν πολλά ΦΕΓΓΑΡΙΑ ΗΔΟΝΗΣ, πέρασε, έσβησε η αγάπη. Γιατί  δυσκολεύουν την ζωή τους, ας παρακούσουν τους κανόνες της εκκλησίας και να βγάλουν το «μη» από το ΟΥΣ Ο ΘΕΟΣ.. ΧΩΡΙΖΕΤΩ, χαμογέλασα στη σκέψη αυτή, που την διέκοψε η αναγγελία για την αναχώρηση της πτήσης μου

Ώρα 16:00 ήμουν πανέτοιμη για το ΙΔΑΝΙΚΟ ΠΕΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΕΜΠΙ! Έγινα η ΕΛΛΗ, Η ΕΓΓΟΝΗ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ, και έφευγα ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΦΥΡΑ για να φτάσω στο νησί μου! ΧΑΡΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ, δίπλα στον γιο μου ένιωθα ότι είμαστε ΤΟΥΡΙΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ. Σαν να κατακτούσαμε τα ΕΠΤΑ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ!

Ώρα 19:00 το αεροπλάνο προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο Ηρακλείου. Βγαίνοντας μύρισα τον αέρα της Κρήτης και αναφώνησα χαρούμενη αγκαλιάζοντας το παιδί μου:

«ΦΥΣΣΑΕΙ, κρητικός αέρας Στέφανέ μου» εκείνος με αγκάλιασε και κατευθυνθήκαμε προς τον σταθμό ταξί. «ΠΑΡΟΔΟΣ ΜΟΥΣΩΝ 9 παρακαλώ, στο χωριό μου, την Παναγία Πεδιάδος».

Ώρα 20:30. Βαθιά  η συγκίνηση καθώς αντίκρισα  την εξώπορτα του πατρικού μου. «Η ΚΑΓΚΕΛΟΠΟΡΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ!» σκέφτηκα  ανοίγοντας την και μπήκα μέσα φωνάζοντας δυνατά «ΚΟΡΟΙΔΑ ΣΑΣ ΤΗΝ ΕΣΚΑΣΑ! Είμαστε εδώ, ήρθαμε κι εμείς! Δεν μπορούσα να λείπω   να μη δώσω κι εγώ τις δικές μου ευχές, στα ΛΕΥΚΑ ΟΝΕΙΡΑ σας αύριο!»  Αγκαλιές, φιλιά, κλάματα και γέλια  ανακατεμένα ξέσπασαν σε αυτό το εκπληκτικό καλωσόρισμα.

Ένα γουργούρισμα γατιού με έκανε να γυρίσω το κεφάλι. Η μικρή μας Ραλλού άφηνε πίσω της τα ΒΕΛΟΥΔΙΝΑ ΙΧΝΗ ΤΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ κρατώντας στο στόμα της ένα σπουργίτι. Λίγο παράμερα ο Μπαμ ο σκύλος μας, ήταν παραδομένος σ΄ έναν ήσυχο ύπνο. Τίποτα δεν τον ενοχλούσε, ούτε και ο ερχομός μου. Είναι άραγε ΒΑΣΙΛΙΑΣ Η ΣΚΥΛΟΣ; Αναρωτήθηκα χαμογελώντας και σήκωσα το ρακοπότηρο! «Στην υγειά μας! Καλώς ανταμώσαμε, η ώρα η καλή!» ευχήθηκα.

Την επομένη μέρα σηκώθηκα πρωί. «Κοίτα να δεις πόσα χάνω από τον φόβο μου για τα ταξίδια», σκέφτηκα. Χαμογέλασα, ως δια μαγείας ο φόβος είχε εξαφανιστεί. Για να τον ξορκίσω τον έγραψα ανάποδα στο μυαλό μου, ΣΟΒΟΦ. Ο ΚΙΝΟΥΜΕΝΟΣ ΗΛΙΟΣ μέσα ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ Τ΄ ΟΥΡΑΝΟΥ ξεπρόβαλε ολόλαμπρος ανάμεσα από τα όρη Μαδάρες! Το ξημέρωμα στο χωριό μου είναι μοναδικό! Τρεις μέρες πέρασαν γρήγορα, αφήνοντας ευχάριστες αναμνήσεις και μια πίκρα την ώρα του αποχωρισμού. Φεύγοντας και αποχαιρετώντας το πατρικό μου έδωσα υπόσχεση «ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΑΕΡΙΚΟ ΜΟΥ θα ξαναγυρίσω σύντομα!»

Αξίζει να επισκεφτείτε το νησί του Μίνωα, του Τάλου, του Καζαντζάκη.  Να γνωρίσετε τις μοναδικές ομορφιές της λεβεντογέννας Κρήτης. Να γεμίσετε με δύναμη και να επιστρέψετε με καινούργια  ΠΝΟΗ για να συνεχίσετε, ως τον επόμενο προορισμό σας»!




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου